To be or not to be a garagebox?

De Hoge Raad heeft op 10 februari 2017 (nr. 15/04877, ECLI:NL:HR:2017:185) arrest gewezen over de vraag of de verhuur van garageboxen is belast met btw of van btw is vrijgesteld. De algemene regel is dat verhuur van onroerende zaken is vrijgesteld van btw (artikel 11 lid 1 letter b eerste volzin Wet OB 1968). Op die hoofdregel bestaat een aantal uitzonderingen. Eén van die uitzonderingen (derde punt van de hiervoor genoemde bepaling) is de verhuur van parkeerruimte voor voertuigen. Die verhuur is van rechtswege belast met btw. In de zaak die tot de Hoge Raad heeft geleid, verhuurde een vof elf garageboxen in een woonwijk. De huurders waren verschillende ondernemers en particulieren. Volgens de verhuurder was daarbij geen sprake van verhuur van parkeerruimte, omdat de boxen vooral werden gebruikt als bergruimte. Daardoor zou de verhuur vrijgesteld van btw zijn, aldus de verhuurder. Rechtbank Zeeland-West-Brabant wees die stelling af, maar Gerechtshof Den Bosch ging wel mee in de stelling van de verhuurder. Het hof gaf aan dat uit ervaringsregels blijkt dat garageboxen in het maatschappelijk verkeer voornamelijk worden gebruikt als bergruimte.

Bestemming

De Hoge Raad verwierp deze stelling. Volgens hem moest niet worden gekeken naar het gebruik van de boxen, maar naar de bestemming ervan. Omdat niet was gesteld of gebleken dat de boxen speciale voorzieningen hadden die ze in het bijzonder geschikt maakten voor het gebruik voor andere doeleinden dan parkeren, ging de Hoge Raad ervan uit dat sprake was van parkeerruimte. De verhuur was dus belast met btw. Een beroep van de vof op het vertrouwensbeginsel werd afgewezen. In het zogenoemde vastgoedbesluit (van destijds 14 juli 2009, CPP2008/137M en nu van 19 september 2013, BLKB2013/1686M) staat: “De verhuur van multifunctionele ruimten die primair voor andere doeleinden dan voor het parkeren van voertuigen (kunnen) worden gebruikt, vormt in principe geen verhuur van parkeerruimte.” Echter, volgens de Hoge Raad moet dit worden gelezen in samenhang met de overige tekst van het besluit, waarin wordt aangehaakt bij de bestemming die een ruimte naar zijn aard heeft. Omdat die bestemming volgens de Hoge Raad in dit geval parkeren betrof, was sprake van verhuur van parkeerruimte.De redenering van de Hoge Raad kan ik wel volgen. In de vakliteratuur zijn wel wenkbrauwen opgetrokken over de wijze waarop de Hoge Raad tot zijn oordeel is gekomen en ook over de vraag of de Hoge Raad de zaak wel zelf had mogen afdoen; hij beslist immers over een feit en de Hoge Raad is geen feitenrechter. Wat daar ook van zij, de Hoge Raad
 heeft gesproken, en wij zullen ons daarbij moeten neerleggen.

Duidelijkheid?

De vraag is echter of het arrest nu echt duidelijkheid geeft. Behalve de omstandigheid dat de Hoge Raad lijkt te hinten naar de mogelijkheid om in het contract al dan niet het gebruik als parkeerruimte uit te sluiten (en zo te komen tot belaste of vrijgestelde huur), vraag ik me af hoe je moet vaststellen dat een onroerende zaak naar zijn aard bestemd is voor het parkeren van voertuigen. Immers, parkeren vergt geen enkele “speciale voorziening die het bijzonder geschikt maakt” voor dat parkeren. Datzelfde geldt in feite ook voor bergruimte. Sterker, voor bergruimte kan ik me voorstellen dat een dak (droog staan) en een deur (afgesloten) noodzakelijk zijn. Voor parkeerruimte is een onafgesloten veldje voldoende…. Ik ben bang dat het laatste woord hierover nog niet is gesproken.

 

Rick Franke

Dit artikel is gepubliceerd in BTWUpdate 2017, nr. 2
Rick Franke maakt sinds de start van dit periodiek (begin 2015) deel uit van de vaste schrijversstaf.