Postbusadres op de factuur?
We zien het allemaal regelmatig in de dagelijkse praktijk; facturen die zijn verstuurd naar een postbusnummer. Immers, veel bedrijven willen hun post niet op een fysiek adres ontvangen, maar mooi gecentraliseerd via een postbus. De eigen interne postbezorging zorgt er vervolgens voor dat de stukken bij de juiste afdelingen en/of personen terechtkomen. Tot dusver niets aan de hand, ware het niet dat het alleen vermelden van een postbusnummer van de afnemer, volgens de staatssecretaris van Financiën niet is toegestaan.
In zijn besluit van 6 december 2014 (nr. BLKB2014/704M), heeft de staatssecretaris (punt 3.3.2) expliciet aangegeven dat het vermelden van alleen een postbusnummer niet voldoende is. Gevolg van die opmerking is dat een factuur met alleen het postbusnummer van de afnemer in beginsel onjuist is, waardoor verschillende problemen voor de btw kunnen ontstaan. Zo zou een inspecteur kunnen stellen dat het noemen van een buitenlands postbusnummer niet voldoende is om een niet in Nederland gelegen plaats van dienst aan te tonen (is deze afnemer wel in het buitenland gevestigd?). Maar aan de andere kant kan de vestigingsplaats van de afnemer ook op andere wijze aangetoond worden. Ook zou het btw-aftrekrecht bij de afnemer in theorie kunnen worden geweigerd, hoewel het mij voorkomt dat de ontvangende partij toch wel altijd kan aantonen dat de factuur daadwerkelijk aan hem is uitgereikt. Bovendien geldt nog de, ook in voornoemd besluit opgenomen, algemene regel dat niet-materiele fouten in een factuur (de staatssecretaris spreekt over “lichte gebreken”) niet tot een aftrekbeperking mogen leiden.
Kortom, hoewel het volgens de staatssecretaris niet juist is, zou je kunnen concluderen dat het vermelden van het postbusnummer van de afnemer in de meeste situaties niet tot problemen zou moeten leiden.
Maar wat als de leverancier alleen een postadres vermeldt? Denk aan een postbusnummer, maar ook aan bijvoorbeeld een zogenoemde “brievenbusfirma”. Ook dat is volgens de staatssecretaris niet toegestaan en in die situaties zouden inspecteurs zich wel eens veel strenger op kunnen stellen. Al zal, als aan de eis van het vermelden van het btw nummer van de leverancier wel is voldaan, aan de identiteit van de leverancier niet hoeven te worden getwijfeld. Op dit punt heeft Advocaat-Generaal N. Wahl van het Hof van Justitie van de EU (HvJ) een conclusie genomen (5 juli 2017, nrs. gevoegde zaken C- 374/16 en C-375/16, ECLI:EU:C:2017:515). Het ging hier om twee zaken van autohandelaren. De (Duitse) fiscus stelde in beide gevallen dat het adres van de leverancier slechts een postadres was, en niet het adres van de daadwerkelijke bedrijfsuitoefening. Volgens de fiscus heeft de afnemer in die situatie geen recht op aftrek van voorbelasting.
De A-G is het daar niet mee eens, en stelt vast dat de Richtlijn aan het recht op aftrek van btw niet de voorwaarde verbindt dat op de factuur het adres staat vermeld waar de opsteller van die factuur zijn economische activiteit uitoefent. De A-G stelt vast dat de bedoeling van de eisen van vermelding van naam, adres en btw nummer van de leverancier is, dat de leverancier kan worden geïdentificeerd. En aangezien dat met het btw nummer en de naam prima kan, is het geen probleem dat alleen een postadres wordt genoemd, zolang de leverancier maar via dat adres bereikbaar is. De A-G wijst erop dat in de huidige tijd veel ondernemingen helemaal niet meer plaatsgebonden zijn qua bedrijfsuitoefening, waardoor het eisen van een adres waarop de activiteiten worden uitgeoefend niet realistisch zou zijn.
We wachten het oordeel van het HvJ af, maar als de lijn van de A-G wordt gevolgd, zou een factuur met alleen een emailadres waarop de leverancier 3 bereikbaar is ook voldoende moeten zijn, althans zo lijkt het.
Rick Franke
Dit artikel is gepubliceerd in BTWUpdate 2017, nr. 6
Rick Franke maakt sinds de start van dit periodiek (begin 2015) deel uit van de vaste schrijversstaf.